Riverside maakt zich op voor een ware invasie en de straten kleuren langzaam maar zeker oranje. Het Nederlands elftal strijkt deze zomer neer in Texas voor het WK 2026. Virgil van Dijk, Cody Gakpo en de rest van de selectie betreden binnenkort het hypermoderne gras van het AT&T Stadium in Arlington, en als je niet oplet, ga je echt iets bijzonders missen. We hebben het hier namelijk over de meest getalenteerde voetbalnatie ter wereld die nog nooit een wereldbeker omhoog mocht houden. Zodra de bal rolt in de Metroplex, weet je dat er spektakel volgt.
Het is een patroon dat we in Nederland intussen al vijftig jaar volhouden. We leveren absurde hoeveelheden talent af, spelen oogstrelend totaalvoetbal en vinden telkens weer nieuwe, steeds creatievere manieren om uiteindelijk toch met lege handen achter te blijven. Oranje is een curieuze mix van pure voetbalkunst en een collectief nationaal trauma. Drie WK-finales, drie nederlagen. Dat soort littekens maakt deze ploeg juist nu zo fascinerend om naar te kijken. Sinds Johan Cruijff in de jaren zeventig verdedigers voor schut begon te zetten, drukken we onze stempel op het mondiale spel. En ook nu, in 2026, bulkt de selectie in alle linies van de kwaliteit met een flinke dosis sterren uit de Europese top in dat iconische oranje shirt. Het Dallas Stadium, zoals de FIFA het noemt, gaat overspoeld worden door supporters, en het elftal speelt alsof ze iets recht te zetten hebben. Want laten we eerlijk zijn: dat hebben ze ook.
Hoe we dit toernooi bereikt hebben, was overigens opvallend klinisch. Zonder het gebruikelijke rekenwerk, zonder krappe overwinningen of zenuwslopende play-offs. Oranje wandelde behoorlijk soepel door de kwalificatie en pakte direct het ticket door als winnaar uit de bus te komen in UEFA Groep G. De groepsfase werd ongeslagen afgesloten met twintig punten, keurig drie punten los van achtervolger Polen. Een overtuigende 4-0 veegpartij tegen Litouwen in de laatste speelronde gooide de boel definitief in het slot. Het was zakelijk en uiterst effectief: 27 doelpunten voor en slechts vier tegentreffers.
Toch blijft die loodzware WK-historie als een schaduw over de ploeg hangen. Weer dat rijtje: 1974 tegen West-Duitsland (2-1), de verlenging tegen Argentinië in 1978 (3-1) en die immens pijnlijke 1-0 nederlaag tegen Spanje in 2010. Voor de statistici onder ons: niemand speelde vaker een WK-finale zonder het toernooi ook daadwerkelijk te winnen. Na de uitschakeling in de kwartfinale in Qatar, vier jaar geleden, is de vraag die het Nederlandse voetbal blijft achtervolgen simpelweg of dít dan eindelijk de generatie is die dat laatste gat kan dichtlopen.
Om dat voor elkaar te krijgen, rust er flink wat gewicht op de schouders van een paar specifieke sleutelfiguren. Achterin is het Virgil van Dijk die de lijnen uitzet. De routinier van Liverpool staat intussen op 88 interlands en is nog steeds de absolute baas in de defensie richting dit WK. Als hij honderd procent gefocust is, behoort hij wereldwijd tot de buitencategorie centrumverdedigers. Het is fascinerend om te zien hoe hij de rest van de achterhoede neerzet; de man maakt van simpelweg verdedigen een tactisch meesterwerkje.
Voorin moet de dreiging vooral komen van zijn clubgenoot Cody Gakpo. De Liverpool-aanvaller speelde vier jaar geleden in Qatar het toernooi van zijn leven en is sindsdien eigenlijk alleen maar constanter geworden. Hij presteert steevast in het Nederlands elftal en zal een van de voornaamste redenen zijn als deze groep ver weet te komen in Noord-Amerika. Fysiek sterk, atletisch en altijd goed voor een uithaal die we nog twintig jaar in de samenvattingen gaan terugzien.
En dan is er op het middenveld nog Tijjani Reijnders. Misschien klinkt zijn naam bij de toevallige Amerikaanse toeschouwer nog niet direct bekend in de oren, maar hij is hard op weg om de absolute smaakmaker van dit toernooi te worden. Reijnders moet in dit elftal het spel gaan verdelen en de creatieve lijnen uitzetten. Bij AC Milan is hij inmiddels uitgegroeid tot een van de beste middenvelders van de Serie A. De scouts van grootmachten als Arsenal zitten al structureel voor hem op de tribune, en dit wereldkampioenschap is voor hem hét podium om definitief te cashen in de top van het internationale voetbal.
Meer verhalen
Nederland bereidt zich voor: van duurzame dijkversterking tot een mogelijk strenge winter
De Vegetarische Keuken: Van Hartige Goulash tot Verfijnde Oosterse Gerechten
Intel Core i9-13900K – Krachtpatser met een Kwestie van Koeling